“Mijn vastigheid is dat ik de toeschouwer van mijn leven ben”, hoorde ik mezelf laatst tegen mijn man zeggen tijdens een gesprek over de strubbelingen in het leven. “Oh, dus je leeft niet echt”, was zijn reactie. Shit, ik ben er weer ingetrapt.

Sinds een aantal jaren ben ik me ervan bewust dat ik rondloop als een zogenaamde spirituele zoeker. Jaren terug vertelde een vriend dat non-dualiteit op zijn pad was gekomen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, dus ik ging googelen. Ik weet niet meer precies wat ik las, maar wat ik nog wel weet, is dat de schellen mij van de ogen vielen. Zie je wel! Zo simpel is het! Dit is wat ik altijd heb willen weten. Even voelde het als een warm thuiskomen.  Hè hè.

Maar toen begon de ellende pas.

Ik ging lezen, satsangs op you-tube bekijken, workshops volgen voor zelfontwikkeling, filosofische praatgroepen bezoeken en lessen volgen in de traditionele non-dualiteit, Advaita. Wat ik hoorde en las, klonk compleet passend, in mijn hoofd. Ook werd er steeds op alle vragen en twijfels die ik had een kloppend antwoord gevonden. Maar daar omheen werd mijn leven steeds chaotischer. De conditioneringen waar ik altijd aan vast had gehouden, leken ineens zinloos. Zo wist ik niet meer wat ik nou belangrijk vond, want ik kon het onderscheid niet maken tussen ingevingen vanuit het ego-denken en vanuit intuïtie. Zelfs opgeven zag ik niet als een uitweg. Dus ik leefde door, zo goed en zo kwaad als het ging, zonder drastische keuzes te maken. 

Ik probeerde de cirkel rond te krijgen. Voelen dat ik weg wil, horen dat ik al thuis ben. Eindeloos op repeat. Zo werden enkel de woorden van de bevrijding mijn vastigheid. En dan is spiritualiteit een psychologisch trucje die je in de shuffle houdt. Het lastige was dat de woorden zo kloppend klonken. Logica. Juistheid. Die kon ik niet meer negeren. Maar de valkuil was, omdát ik aan het zoeken was, ik gevoelsmatig naar die juistheid toe moest. Een verlangen om die woorden te voelen. Ik wou ergens vanaf en wist precies waar ik heen wou. Ik kwam er niet bij en van die teleurstelling wou ik weer af. Dan is echte bevrijding onmogelijk. Echt loslaten kan alleen energetisch gevoeld worden. Want op het moment dat ik met woorden tegen mezelf zeg dat ik het los moet laten, zit ik in de dualistische strijd.

En het proces zet zich voort. Enerzijds ben ik wakker geworden en anderzijds val ik telkens weer in slaap. Maar ken je de ervaring dat je tijdens je droom beseft dat je droomt en dan wakker wordt? Dat gebeurt vanzelf en houd je niet tegen. De ene keer is het bewustwording van emotionele kramp, de andere keer zijn het de woorden van mijn man die mij telkens weer opnieuw wakker maken.

Geen citaat. Dat zijn alleen maar woorden.