De zielzoeker

Waarom doe ik wat ik doe? Hoe weet ik of ik mijn ego of mijn intuïtie aan het volgen ben?

Ik weet nog altijd niet wat de zin van het leven is. Ik weet alleen dat ik leef en dat ik maar wat doe. En dat doe ik vanuit angst of vanuit liefde. Meer opties ken ik niet. Toen ik dat ontdekte, ben ik de beschermlaag van angst gaan afpellen.

Als kind heb ik een beschermlaag gecreëerd. Ik was afhankelijk dus moest wel. De gevoelens die ik toen niet kwijt kon,  botsten tegen een onzichtbare muur en kwamen terug op mijzelf.  Ik kon niet anders dan denken dat het aan mij lag. Elke keer als ik nu tegen die muur aanloop, ben ik geneigd er weer bij weg te lopen. Ik kijk wel uit om er door heen te breken, want ik heb geen idee wat daar achter zit. Dan handel ik uit angst. 

Ik krijg – achteraf gezien mijn hele leven al –  last van deze gevangenis. De energie wil vrijheid. Ik wil weten weten wat er achter de muur zit.

Het vraagt overgave. Gevoelens ontvangen. Vluchten kan niet meer. 

Herkenbaar? Talloze mensen maken zo’n transformatie door. Geef je over aan de angst, dan komt er liefde voor terug. Daar is moed voor nodig en dat moedig ik van harte aan!  Vanuit liefde kun je je intuïtie volgen. 

Kom je dan uit bij de ziel? 

Als de ziel ‘iets’ is, had ik het al lang geweten. De ziel is geen object, geen vastomlijnd ‘ware ik’, of zoiets. Ik ben niet dezelfde persoon als ik gisteren was. Toch zoekt mijn geest elke keer naar houvast. Dat is niet voor niks.

 Ik blijf mezelf telkens weer afvragen wat mij –  de mensheid –  bezielt.

“De kunst is te leven op de rand van het mysterie, waar vragen niet op antwoorden wachten maar richting geven aan de zoektocht die nooit ten einde komt”

(Arita Baaijens ~ Zoektocht naar het paradijs)